بررسی مقایسهای فراوانی سلولهای لانگرهانس در کراتوزیس خوشخیم و دیسپلازی اپیتلیالی مخاط دهان
نوع مقاله : Original Articles
نویسندگان
1 دندانپزشک، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، مرکز تحقیقات دندانپزشکی، گروه پاتولوژی دهان، فک و صورت، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، مرکز تحقیقات مواد دندانی، گروه پاتولوژی دهان، فک و صورت، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
چکیده
مواد و روش ها: در مطالعه توصیفی- تحلیلی، از نوع مقطعی حاضر به بررسی 40 نمونه لکوپلاکیا شامل 20 نمونه با تشخیص هیستوپاتولوژی کراتوزیس خوشخیم (گروه 1) و 20 نمونه با تشخیص دیسپلازی اپیتلیالی (گروه 2) ثبت شده در آرشیو بخش پاتولوژی دهان دانشکدهی دندانپزشکی اصفهان پرداخت. جهت تعیین تعداد سلولهای لانگرهانس، نمونهها تحت رنگآمیزی ایمنوهیستوشیمی با مارکر CD1a قرار گرفت و توسط دو نفر پاتولوژیست دهان تعداد سلولهای لانگرهانس در ضایعه تعیین شد. اطلاعات حاصل با استفاده از آزمونهای تی مستقل، کای اسکوئر، من ویتنی و دقیق فیشر مورد تحلیل آماری قرار گرفت. میزان 05/0P< معنادار تلقی شد.
یافته ها: میانگین تعداد سلولهای لانگرهانس بطور معناداری در بیماران با تشخیص دیسپلازی اپیتلیوم مخاط دهان (07/14±70/38) به مراتب بیشتر از میانگین تعداد سلولهای لانگرهانس در بیماران با تشخیص کراتوزیس خوشخیم (51/2±75/6) بود (001/0>p)، اما با سن، جنسیت و مکان ضایعه ارتباطی نداشت.
نتیجه گیری: افزایش معنادار تعداد سلولهای لانگرهانس با افزایش احتمال حضور دیسپلازی در لکوپلاکیا در ارتباط است. لذا بررسی این سلولها میتواند جهت تعیین پیشآگهی و تعیین روشهای درمانی مناسبتر در بیماران مپبتلا به لکوپلاکیا کمککننده باشد.
تازه های تحقیق
علیرضا عزیزی: PubMed, Google Scholar
لاله ملکی: PubMed, Google Scholar
سعیده خالصی: PubMed, Google Scholar
کلیدواژهها
عنوان مقاله [English]
Comparative Study of Frequency of Langerhans Cells in Oral Benign Keratosis and Epithelial Dysplasia
نویسندگان [English]
- Alireza Azizi 1
- Laleh Maleki 2
- Saeedeh Khalesi 3
Introduction: Leukoplakia is the most common oral premalignant lesion. Langerhans cells are the first gene-expressing cells that become carcinogenic with early events. The aim of this study was to determine the types of Langerhans cells in benign keratosis and epithelial dysplasia of the oral mucosa by the Cd1a marker and compare them.
Materials and Methods: In a descriptive-analytical, cross-sectional study, the present study examined 40 samples of leukoplakia, including 20 samples with histopathological diagnosis of benign keratosis (group 1) and 20 samples with epithelial dysplasia (group 2) recorded in the archives of the Oral Pathology Department of Isfahan Dental School. To determine the number of Langerhans cells, the samples were immunohistochemically stained with the CD1a marker and the number of Langerhans cells in the lesion was determined by two oral pathologists. The data obtained were statistically analyzed using independent t-tests, chi-square, Mann-Whitney, and Fisher's exact tests. P < 0.05 was considered significant.
Results: The number of Langerhans cells was significantly higher in patients diagnosed with dysplasia of the oral mucosa epithelium (38.70±14.07) than in patients diagnosed with benign keratosis (6.75±2.51) (p < 0.001), but there was no relation with age, gender, and location.
Conclusion: A significant increase in the number of langerhans cells is associated with an increased likelihood of the presence of epithelial dysplasia in leukoplakia. The results of examining these cells can help determine the prognosis and more appropriate treatment methods in patients with leukoplakia.
کلیدواژهها [English]
- Immunohistochemistry
- Dysplasia
- Langerhans cell
)